Ὁ ἡγεμόνας ἀκολούθησε τήν ἴδια τακτική καί μέ τόν Ἅγιο Ἀγαθόποδα. Καί ἐκεῖνος ὅμως, μέ τήν σειρά του, ἔδωσε τήν σθεναρή ὁμολογία τῆς πίστεώς του.
Ἀρκετοί ἀπό τό παριστάμενο πλῆθος, ἐμφορούμενοι ἀπό δειλία, προσπάθησαν νά τούς μεταπείσουν, προβάλλοντας ὡς ἐπιχείρημα στόν μέν Ἅγιο Θεόδουλο τή νεότητά του, τήν ὁποία ἔπρεπε νά λυπηθεῖ, στόν δέ Ἅγιο Ἀγαθόποδα τό προχωρημένο τῆς ἡλικίας του. Οἱ Μάρτυρες ὡστόσο ἔμειναν ἀνυποχώρητοι γι’ αὐτό καί ὁδηγήθηκαν στή φυλακή, ὅπου πέρασαν τή νύχτα προσευχόμενοι. Κατά τό μεσονύκτιο ἐνδυναμώθηκαν μέ θεῖες ὀπτασίες καί συνέχισαν νά δοξολογοῦν τό Ὄνομα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, πού τούς σκέπαζε μέ τήν Χάρη Του.
Κάποιος Οὐρβανός, πού παρακολουθοῦσε ὅλα ὅσα εἶχαν συμβεῖ στή φυλακή, ἔσπευσε νά καταγγείλει τά γενόμενα στόν Φαυστίνο. Ἐπιπλέον δέ τοῦ συνέστησε νά θανατώσει ὅσο τό δυνατόν γρηγορότερα τόν Θεόδουλο καί τόν Ἀγαθόποδα, γιατί ὅσο περισσότερο παρέμεναν στή φυλακή τόσο περισσότεροι θά πίστευαν στόν Χριστό.
Ὁ Φαυστίνος, ταραγμένος ἀπό ὅσα ἄκουσε, διέταξε νά τοῦ παρουσιάσουν ἀμέσως τούς δύο Μάρτυρες γιά νά τούς ἀνακρίνει. Γιά τελευταία φορά ὁ ἡγεμόνας προσπάθησε νά τούς μεταπείσει ἀλλά ἡ μόνη ἀπάντηση πού ἔλαβε ἦταν: «Εἴμαστε Χριστιανοί καί προτιμᾶμε ὑπέρ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νά ὑποστοῦμε τά πάντα». Κατόπιν τούτου διέταξε νά τούς ρίξουν στή θάλασσα γιά νά πνιγοῦν.
Ἔτσι ἄθλησαν οἱ δύο Ἅγιοι καί ἔλαβαν τό στέφανο τῆς οὐράνιας δόξας καί μακαριότητας.
