Τά Πανάγια Προσκυνήματα εἶναι τά ὁρατά μαρτύρια καί τεκμήρια τῆς ἐπί γῆς ἐνσάρκου παρουσίας καί σωτηριώδους οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ταῦτα εἶναι παρακαταθῆκαι τῆς πρώτης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς πρώτης Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητος, τῆς πρώτης Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων τά ὁποῖα ἐφύλαξε τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μέ ἀρωγόν τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα διά μέσου τῶν αἰώνων διά πολλῶν θυσιῶν, ἀγώνων αἵματος καί Πνεύματος καί τεραστίων χρηματικῶν ποσῶν.

Ἡ παρακαταθήκη αὐτή τῶν τόπων τῆς Χάριτος προκαλεῖ εἰς τάς ψυχάς τῶν ἐκ τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης προσερχομένων προσκυνητῶν αἰσθήματα κατανύξεως, μετανοίας, ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον. Ταῦτα εἶναι ὁ καρπός τοῦ ἁγιαστικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνεσαρκώθη, ἔζη, ἐκήρυξεν, ἐσταυρώθη εἰς τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν, ἐτάφη, ἀνέστη ἐκ τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τῆς δόξης τοῦ Πατρός, ἀνυψῶν καί θεοποιῶν τήν ἀνθρωπίνην φύσιν ἡμῶν.