Υπάρχουν δύο λέξεις που λέμε πολύ συχνά όταν κάτι ανατρέπει την ζωή μας:
«Γιατί εγώ;»
Γιατί σ’ εμένα αυτή η δυσκολία;
Γιατί τώρα;
Γιατί δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα σχεδίασα;
Κι όμως…
Υπήρξε ένα νεαρό κορίτσι στη Ναζαρέτ που άκουσε κάτι που θα άλλαζε ολόκληρη την ζωή Της.
Δεν ήξερε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Δεν Της δόθηκαν όλες οι απαντήσεις.
Δεν Της παρουσιάστηκε το μέλλον για να αποφασίσει αφού πρώτα βεβαιωθεί ότι όλα θα πάνε καλά.
Κι Εκείνη δεν είπε:
«Γιατί εγώ;»
Είπε:
«Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.»
Και ίσως εδώ κρύβεται κάτι πολύ μεγάλο για την δική μας ζωή.
Η πίστη δεν είναι να γνωρίζεις τι θα γίνει αύριο.
Η πίστη είναι να μπορείς να πεις:
«Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω ακόμη…
αλλά θα περπατήσω μαζί Σου.»
Η Παναγία δεν έζησε μια ζωή χωρίς πόνο.
Έζησε προσφυγιά.
Αγωνία.
Αποχωρισμό.
Και τελικά στάθηκε κάτω από έναν Σταυρό βλέποντας το Παιδί Της να υποφέρει.
Κι όμως έμεινε.
Δεν έφυγε όταν η υπόσχεση του Ευαγγελισμού πέρασε μέσα από τον Γολγοθά.
Γι’ αυτό ίσως σήμερα, αντί να ρωτήσεις:
«Γιατί μου συμβαίνει αυτό;»
ρώτησε κάτι διαφορετικό:
«Θεέ μου, πώς θέλεις να περάσω μέσα από αυτό χωρίς να χάσω Εσένα;»
Γιατί δεν μπορούμε να επιλέξουμε όλες τις σελίδες που θα γραφτούν στη ζωή μας.
Μπορούμε όμως να επιλέξουμε με Ποιον θα τις διαβάσουμε.
Αύγουστος Πορεία προς την Παναγία.
Και σήμερα Εκείνη μας μαθαίνει μία μικρή, δύσκολη λέξη:
«Γένοιτο.»