Μετά την Ανάστασή Του, ο Ιησούς φανερώνεται στους μαθητές Του με συγκεκριμένες εμφανίσεις, μέσα σε σαράντα ημέρες, έως την Ανάληψη (Πρ. 1:3). Οι εμφανίσεις αυτές είναι βεβαίωση ότι ο Αναστημένος είναι ο ίδιος ο Εσταυρωμένος, ότι ο θάνατος νικήθηκε, και ότι η πίστη της Εκκλησίας θεμελιώνεται σε πραγματική εμπειρία και μαρτυρία.
Κάποιοι αναφέρουν ότι οι εμφανίσεις είναι συνολικά «ένδεκα». Ο αριθμός αυτός δεν είναι απόλυτα σταθερός, επειδή τα Ευαγγέλια και ο απόστολος Παύλος καταγράφουν εμφανίσεις με διαφορετική έμφαση: άλλοτε συνοψίζουν και άλλοτε δίνουν λεπτομέρειες, ενώ ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να αναφέρονται στο ίδιο γεγονός από άλλη σκοπιά. Ωστόσο, μπορούμε να παραθέσουμε μια καθιερωμένη σειρά βασικών εμφανίσεων, όπως τις γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη:
1. Στη Μαρία τη Μαγδαληνή κοντά στον τάφο (Ιω. 20:11–18· Μκ. 16:9). Η πρώτη αυτή συνάντηση δείχνει πως η χάρη του Θεού ανατρέπει τις αντιλήψεις της εποχής εκείνης: μια γυναίκα γίνεται πρώτη μάρτυρας της Ανάστασης.
2. Στις άλλες γυναίκες που επέστρεφαν από το μνημείο (Μτ. 28:9–10). Ο Χριστός τις ενισχύει και τις στέλνει να αναγγείλουν το χαρμόσυνο νέο.
3. Στον Πέτρο (Λκ. 24:34· πρβλ. 1 Κορ. 15:5). Αναφέρεται με συντομία, αλλά η σημασία είναι μεγάλη: ο Πέτρος, που Τον αρνήθηκε, δεν μένει στην πτώση, αλλά ανοίγεται ο δρόμος της αποκατάστασης.
4. Στους δύο μαθητές στον δρόμο προς Εμμαούς (Λκ. 24:13–35). Εδώ ο Χριστός εξηγεί τις Γραφές και γίνεται γνωστός «εν τη κλάσει του άρτου». Η Ανάσταση φωτίζει όλη την ιστορία της σωτηρίας και δίνει νέα προοπτική στην ελπίδα του λαού του Θεού.
5. Στους μαθητές χωρίς τον Θωμά, το βράδυ της ίδιας ημέρας (Ιω. 20:19–23· Λκ. 24:36–49). Ο Ιησούς τους δίνει ειρήνη, τους δείχνει τα σημάδια των πληγών και τους εμπιστεύεται αποστολή.
6. Στους μαθητές με τον Θωμά, οκτώ ημέρες μετά (Ιω. 20:24–29). Ο Θωμάς περνά από την αμφιβολία στην ομολογία: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Η πίστη δεν καταργεί την αναζήτηση, αλλά τη στερεώνει.
7. Στη λίμνη της Τιβεριάδας, με το θαυμαστό ψάρεμα και την αποκατάσταση του Πέτρου (Ιω. 21:1–23). Η Εκκλησία γεννιέται ως κοινότητα κλήσης και διακονίας: «Βόσκε τα πρόβατά μου».
8. Σε «πάνω από πεντακόσιους αδελφούς» μαζί, όπως μαρτυρεί ο Παύλος (1 Κορ. 15:6). Αυτή η αναφορά λειτουργεί ως δημόσια επιβεβαίωση: η Ανάσταση δεν είναι ιδιωτική εμπειρία λίγων.
9. Στον Ιάκωβο (1 Κορ. 15:7), πιθανότατα τον «αδελφό του Κυρίου». Η εμφάνιση αυτή δείχνει πως ο Αναστημένος φανερώνεται και σε πρόσωπα που θα σηκώσουν μεγάλο βάρος στην πρώτη Εκκλησία.
10. Στους αποστόλους συνολικά πριν την Ανάληψη (Πρ. 1:3· πρβλ. 1 Κορ. 15:7). Ο Χριστός τους προετοιμάζει για το έργο που δεν θα στηρίζεται πια στην ορατή σωματική Του παρουσία, αλλά στο Άγιο Πνεύμα.
11. Η τελευταία εμφάνιση που συνδέεται με την Ανάληψη, κοντά στη Βηθανία/στο Όρος των Ελαιών (Λκ. 24:50–53· Πρ. 1:9–12). Εκεί τους ευλογεί και «αναλαμβάνεται», εγκαινιάζοντας έναν νέο τρόπο παρουσίας: δεν είναι λιγότερο παρών, αλλά παρών με άλλο τρόπο.
Υπάρχει επίσης μια σεβαστή εκκλησιαστική παράδοση ότι ο Χριστός, μετά την Ανάστασή Του, εμφανίσθηκε πρώτα στη Θεοτόκο, την Μητέρα Του. Η παράδοση αυτή δεν καταγράφεται ρητά στα κανονικά Ευαγγέλια, όμως μνημονεύεται ως αρχαία στην εκκλησιαστική μνήμη. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρεται σε αυτή την παλαιά παράδοση και την φωτίζει θεολογικά: είναι πρέπον Εκείνη που στάθηκε κάτω από τον Σταυρό με καρτερία, και που έφερε μέσα της το μυστήριο της Ενανθρώπησης, να γευθεί πρώτη την παρηγοριά και την χαρά της Αναστάσεως.
Συχνά τίθεται και το ερώτημα: γιατί ο Αναστημένος Χριστός δεν εμφανίσθηκε στους διώκτες Του, στους αρχιερείς, στους άρχοντες ή σε όσους πρωταγωνίστησαν στη σταύρωσή Του, ώστε να τους «αποστομώσει» με μια αδιαμφισβήτητη απόδειξη; Η απάντηση είναι βαθιά θεολογική: ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο με εξαναγκασμό, ούτε επιβάλλεται με επίδειξη ισχύος. Οι εμφανίσεις του Χριστού είναι κλήση σε πίστη και μετάνοια, όχι μηχανισμός ταπείνωσης των αντιπάλων. Αν ο Αναστημένος παρουσιαζόταν ως δικαστής για να συντρίψει με φόβο, πολλοί θα υποχωρούσαν εξωτερικά, χωρίς αλλαγή καρδιάς. Αντίθετα, ο Χριστός φανερώνεται σε μάρτυρες που θα μεταφέρουν το μήνυμα με αγάπη και θυσία, αφήνοντας ακόμη και τους αρνητές Του μπροστά σε μια πόρτα επιστροφής. Η νίκη της Αναστάσεως έχει χαρακτήρα σταυρικό: δεν είναι εκδίκηση, αλλά άνοιγμα δρόμου σωτηρίας.
Οι εμφανίσεις του Αναστημένου Χριστού έχουν τρεις μεγάλες σημασίες. Πρώτον, φανερώνουν τη συνέχεια: ο Αναστημένος είναι ο ίδιος ο Ιησούς που σταυρώθηκε—γι’ αυτό και κρατά τα σημάδια των πληγών. Η Ανάσταση δεν «σβήνει» τον Σταυρό, αλλά τον αποκαλύπτει ως νίκη της αγάπης. Δεύτερον, δείχνουν ότι η πίστη δεν είναι ιδέα, αλλά συνάντηση. Οι μαθητές αλλάζουν από φόβο σε παρρησία, επειδή συναντούν τον ζώντα Κύριο. Τρίτον, οι εμφανίσεις οδηγούν στην αποστολή: από το «Ειρήνη υμίν» μέχρι το «Πορευθέντες» (Μτ. 28:19), η Ανάσταση δεν κρατά τους πιστούς σε ιδιωτική χαρά, αλλά τους στέλνει στον κόσμο.
Έτσι, από την Ανάσταση μέχρι την Ανάληψη, ο Χριστός οικοδομεί την Εκκλησία ως κοινότητα μαρτύρων: ανθρώπων που έμαθαν ότι η ζωή είναι δυνατότερη από τον θάνατο και ότι η ελπίδα έχει πρόσωπο—τον Αναστημένο Κύριο.