Στην περίοδο της Αγίας Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας έχει μια συγκεκριμένη σειρά βιβλικών αναγνωσμάτων. Διαβάζονται κυρίως το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, η Προς Εβραίους Επιστολή, η Γένεσις και οι Παροιμίες Σολομώντος γιατί το περιεχόμενό τους συνδέεται με το νόημα της Σαρακοστής: μετάνοια, πνευματικό αγώνα και προετοιμασία για το Πάσχα.
Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο διαβάζεται επειδή είναι το πιο σύντομο και δυναμικό Ευαγγέλιο και παρουσιάζει έντονα τα θαύματα του Χριστού, την κλήση σε μετάνοια, το αληθινό νόημα του πνεύματος της νηστείας και την πορεία προς τα Πάθη και την Ανάσταση. Μας δείχνει την δύναμη και εξουσία του Χριστού, ως πρόλογος στον Σταυρό και την Ανάσταση, για να μη ξεχάσουμε τον σκοπό και το τέλος της σαρακοστιανής μας πορείας .
Η Προς Εβραίους Επιστολή τονίζει ότι ο Χριστός είναι ο τέλειος Αρχιερέας και η θυσία Του είναι η σωτηρία των ανθρώπων. Αυτό συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα, που θα κορυφωθούν στη Μεγάλη Εβδομάδα.
Η Γένεσις διαβάζεται για να θυμηθούμε τη δημιουργία του κόσμου, την πτώση του ανθρώπου( κεντρικό θέμα της Σαρακοστής), τα αποτελέσματα της πτώσης( φόνοι, κατακλυσμός) την αρχή της ιστορίας της σωτηρίας. Κορυφώνεται με τις επαγγελίες προς τους πατριάρχες, που εκπληρώθηκαν και προφαίνουν την Ανάσταση. Η ίδια η ζωή των Πατριαρχών, όπως του Ισαάκ και του Ιωσήφ, προτυπώνουν τα Πάθη του Χριστού. Οι Παροιμίες Σολομώντος για τον διδακτικό παραινετικό χαρακτήρα, που ταιριάζει στο κλίμα της Τεσσαρακοστής. Τα δύο αυτά αναγνώσματα συνδέονται με την ευλόγηση δια του φωτός (φως Χριστού φαίνει πάσι), απόδειξη ότι πρωταγωνιστεί, ομιλεί και προφαίνεται στην Παλαιά Διαθήκη ο ίδιος ο Χριστός.
Τέλος διαβάζεται στην Τριθέκτη (έκτη ώρα) ο Ησαΐας, για το υψηλό κήρυγμα μετανοίας του και την υπόσχεση των προφητειών του για την βασιλεία του Θεού (δόξα της Εκκλησίας).
Την Μεγάλη Εβδομάδα η Έξοδος, ο Ιώβ και ο Ιεζεκιήλ παίρνουν την σκυτάλη. Η Έξοδος επειδή γίνεται λόγος για το Πάσχα, ο Ιώβ ως τύπος των Παθών του Χριστού, ο Ιεζεκιήλ για το όραμα της ανάστασης των νεκρών.
(π.Παντελεήμων Κρούσκος)