Υπήρχε κάποτε ένα μικρό καντήλι μέσα σε ένα παλιό εκκλησάκι. Οι άνεμοι φυσούσαν δυνατά, οι νύχτες ήταν μεγάλες και πολλοί πίστευαν πως σύντομα θα έσβηνε.
Κι όμως… κάθε αυγή το έβρισκαν ακόμη αναμμένο.
Όχι γιατί δεν δοκιμάστηκε, αλλά γιατί κάποιος φρόντιζε καθημερινά να το κρατά ζωντανό.
Έτσι είναι και η ψυχή.
Δεν λάμπει επειδή δεν γνώρισε πόνο. Λάμπει επειδή, ακόμη κι όταν πληγώνεται, δεν παύει να ελπίζει.
Ίσως σήμερα να αισθάνεσαι κουρασμένος.
Ίσως να περιμένεις μια απάντηση που αργεί.
Ίσως να αναρωτιέσαι αν οι προσευχές σου φτάνουν ποτέ στον ουρανό.
Φτάνουν.
Κάθε δάκρυ που προσφέρεις στον Θεό γίνεται προσευχή.
Κάθε μικρή προσπάθεια που κάνεις γίνεται ένας σπόρος που, στον καιρό του, θα καρποφορήσει.
Και κάθε φορά που επιλέγεις την αγάπη αντί της πικρίας, η ψυχή σου δυναμώνει λίγο περισσότερο.
Σήμερα μην αναζητήσεις το μεγάλο θαύμα.
Γίνε εσύ το μικρό θαύμα για κάποιον.
Ένα χαμόγελο.
Μια συγγνώμη.
Ένα τηλεφώνημα.
Μια αγκαλιά.
Μια προσευχή για έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη.
Οι πιο όμορφοι κήποι δεν ανθίζουν μέσα σε μία μέρα.
Ανθίζουν επειδή κάποιος δεν σταμάτησε ποτέ να τους ποτίζει με πίστη και υπομονή.
Να θυμάσαι…
Η ελπίδα δεν είναι να βλέπεις ήδη το φως. Είναι να συνεχίζεις να περπατάς, γνωρίζοντας πως ο Θεός προπορεύεται του δρόμου σου.