Σε μια γεμάτη καφετέρια, ένα μικρό αγόρι έτρεχε ανάμεσα στα τραπέζια. Φώναζε, άρπαζε πράγματα από τα χέρια των άλλων, κλοτσούσε καρέκλες και γελούσε όταν οι άνθρωποι ενοχλούνταν.
Οι γονείς του παρακολουθούσαν αδιάφοροι. Όταν κάποιος τους ζήτησε ευγενικά να το συγκρατήσουν, εκείνοι απάντησαν: «Παιδί είναι, ας εκφραστεί.»
Το αγόρι δεν άκουσε ποτέ τη λέξη «όχι». Δεν έμαθε να περιμένει τη σειρά του, να σέβεται τον χώρο των άλλων ή να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Κάθε φορά που ξεπερνούσε τα όρια, κανείς δεν του έδειχνε πού βρίσκονται.
Τα χρόνια πέρασαν.
Ως ενήλικας δυσκολευόταν να συνεργαστεί, θύμωνε όταν δεν γινόταν το δικό του και θεωρούσε ότι όλοι του χρωστούσαν ανοχή. Έχανε φιλίες, δημιουργούσε συγκρούσεις στην δουλειά και δεν καταλάβαινε γιατί οι άνθρωποι απομακρύνονταν.
Δεν γεννήθηκε έτσι. Μεγάλωσε χωρίς να μάθει ότι η ελευθερία συνοδεύεται από ευθύνη και ότι η αγάπη δεν σημαίνει απουσία ορίων.
Τα όρια δεν φυλακίζουν τα παιδιά.
Τα προστατεύουν, τα βοηθούν να σέβονται τους άλλους και τα προετοιμάζουν να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες. Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη, χρειάζονται και καθοδήγηση.