Κάθε απόγευμα, η μητέρα του τον έπαιρνε τηλέφωνο.
«Παιδί μου, έφαγες;»
«Ναι, μαμά.»
«Κουράστηκες σήμερα;»
«Λίγο.»
«Να προσέχεις, αγόρι μου.»
Και πάντα, στο τέλος:
«Θες κάτι;»
Κι εκείνος, σχεδόν πάντα, βιαστικός:
«Όχι, μαμά. Όλα καλά. Θα σε πάρω εγώ μετά.»
Και το «μετά» ερχόταν.
Μόνο που πάντα υπήρχε κάτι πιο επείγον.
Μια δουλειά
Μία συνάντηση
Ένα μήνυμα
Μια έξοδος
Μια υποχρέωση.
Κι εκείνη περίμενε.
Δεν ζητούσε τίποτα.
Μόνο να ακούσει την φωνή του.
Ένα βράδυ το τηλέφωνο χτύπησε.
Ήταν πάλι εκείνη.
Το κοίταξε.
«Μαμά».
Ήταν κουρασμένος.
Το άφησε να χτυπήσει.
«Θα την πάρω αύριο.»
Το επόμενο πρωί χτύπησε ξανά το τηλέφωνο.
Αυτή την φορά δεν ήταν η μητέρα του.
Ήταν η αδελφή του.
«Έλα…»
Η φωνή της έτρεμε.
«Πρέπει να έρθεις.»
Και τότε κατάλαβε.
Στο νοσοκομείο, κάθισε δίπλα της.
Της έπιασε το χέρι.
Ήταν κρύο.
«Μαμά…»
Καμία απάντηση.
«Μαμά, ήρθα.»
Τίποτα.
Και τότε θυμήθηκε εκείνο το τελευταίο τηλεφώνημα.
Το τηλέφωνο που χτύπησε.
Την οθόνη που έγραφε:
«Μαμά».
Και την δική του σκέψη:
«Θα την πάρω μετά.»
Έσκυψε το κεφάλι.
Και για πρώτη φορά στην ζωή του κατάλαβε πόσο βαριά μπορεί να είναι μία λέξη:
Μετά.
Πέρασαν μέρες.
Κάποια στιγμή γύρισε στο σπίτι της.
Στην κουζίνα ήταν ακόμη η κούπα της.
Στο τραπέζι τα γυαλιά της.
Και πάνω στο ψυγείο ένα μικρό χαρτάκι:
«Να τρως καλά, παιδί μου.»
Το πήρε στα χέρια του.
Και τότε έκλαψε όπως δεν είχε κλάψει ποτέ.
Γιατί κατάλαβε κάτι που κανείς δεν του είχε μάθει:
Οι γονείς μας δεν είναι αιώνιοι.
Κάποτε θα έρθει η μέρα που θα θέλεις να ακούσεις ξανά:
«Παιδί μου, έφαγες;»
και δεν θα υπάρχει πια αυτή η φωνή.
Θα θέλεις να χτυπήσει το τηλέφωνο.
Και δεν θα χτυπήσει.
Θα θέλεις να πεις:
«Μαμά, περίμενε λίγο…»
αλλά δεν θα υπάρχει πια χρόνος.
Γι’ αυτό, αν η μητέρα σου σε πάρει σήμερα…
Απάντησε.
Αν σε πάρει ο πατέρας σου…
Απάντησε.
Ακόμη κι αν βιάζεσαι.
Ακόμη κι αν σου έχει πει την ίδια ιστορία δέκα φορές.
Ακόμη κι αν σε ρωτήσει για τρίτη φορά αν έφαγες.
Γιατί κάποτε…
θα έδινες τα πάντα για να ακούσεις ξανά αυτή την ερώτηση.
Και τότε θα καταλάβεις πως δεν ήταν ποτέ η ερώτηση που σε ενοχλούσε.
Ήταν η φωνή που έκρυβε μέσα της όλη την αγάπη του κόσμου.
Μην αφήσεις για αύριο ένα «σ’ αγαπώ» που μπορείς να πεις σήμερα.
Πάρε τους ένα τηλέφωνο.
Όσο προλαβαίνεις.