Άλλωστε, δεν υπάρχει τύχη και κανένα από τα γεγονότα της ζωής μας δεν είναι αποτέλεσμα συμπτώσεων. Για όλα έχουμε εμείς την ευθύνη, εφ’ όσον είμαστε ελεύθεροι, και όταν αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού για να τον διευθύνει, τότε διευθετεί Εκείνος τα πάντα κατά τον καλύτερο τρόπο. Επειδή ο Θεός δεν δημιούργησε τον κόσμο για να τον εγκαταλείψει στην συνέχεια, αλλά τον διευθύνει ο Ίδιος προσωπικά και φροντίζει για όλους τους ανθρώπους, και για τον καθένα ξεχωριστά, χωρίς, όμως, να παραβιάζει ποτέ την ελευθερία κανενός. Επομένως, τα πάντα διευθύνονται από την άκτιστη πρόνοια και την αγάπη του Θεού. Αρκεί εμείς να κάνουμε υπακοή στο θέλημά Του και να δεχόμαστε όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή μας με ευχάριστη και δοξολογική διάθεση, με ψυχραιμία και με την βεβαιότητα πώς ό,τι θέλει ή επιτρέπει ο Θεός είναι όλα για το καλό μας.
Όταν έχει κανείς υπομονή και κυρίως εμπιστοσύνη στην πρόνοια και την αγάπη του Θεού, τότε με το πέρασμα του χρόνου καταλαβαίνει ότι όλα εκείνα που φάνταζαν κάποτε ως αντιξοότητες, αναποδιές και αποτυχίες αποδεικνύεται πως είναι στην πραγματικότητα μεγάλες ευλογίες και ανεκτίμητα δώρα του Θεού. Δυστυχώς, όμως, κάποιες φορές η επιπολαιότητα και η ανυπομονησία μας δεν μάς επιτρέπουν να γευθούμε τα ευεργετικά αποτελέσματα των δωρεών του Θεού. Εάν ο άγιος Χρύσανθος δεν έκανε υπομονή με την Δαρεία, την οποία νυμφεύθηκε με τον τρόπο που είδαμε, τότε δεν γνωρίζουμε αν εκείνη θα σωζόταν και μάλιστα αν θα αναδεικνυόταν Οσία και μάρτυς.
Όταν ο τρόπος της ζωής μας είναι σύμφωνος με το θέλημα του Θεού, τότε είμαστε ανοικτοί στην Χάρη Του και έτσι γίνεται στην ζωή μας αυτό που θέλει ο Θεός. Στην αντίθετη περίπτωση, ενδεχομένως ο Θεός να μην θέλει να συμβούν στην ζωή μας κάποια γεγονότα, αλλά τα επιτρέπει, επειδή σέβεται απεριόριστα την ελευθερία μας, την οποία Εκείνος μας χάρισε. Στην πρώτη περίπτωση ο Θεός ευδοκεί, δηλαδή ευαρεστείται γι’ αυτό που γίνεται, ενώ στην δεύτερη περίπτωση παραχωρεί.
Δεύτερον. Η αγάπη μεταξύ των συζύγων δοκιμάζεται καθημερινά και γι’ αυτό πρέπει συνεχώς να ανανεώνεται και να αυξάνει, για να μπορεί να αντέχει στις καθημερινές δυσκολίες του βίου. Ο τρόπος διατηρήσεως και αυξήσεώς της είναι η συνεχής επικοινωνία με τον Θεό δια της προσευχής, επειδή ο Θεός είναι ο χορηγός της τέλειας αγάπης. Η αγάπη στην αυθεντική της μορφή είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, το οποίο κατοικεί στην καθαρή από τα πάθη καρδιά του ανθρώπου. Συνήθως, παραπονούμαστε για το ότι δεν μάς αγαπούν οι άλλοι. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι το αν μας αγαπούν, αλλά το αν εμείς αγαπάμε. Όταν κανείς αγαπά αληθινά τότε κάνει υπομονή και φροντίζει να λαμβάνει τις όποιες αποφάσεις του με ηρεμία και μετά από θερμή προσευχή.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί ότι μπορεί κανείς με την Χάρη του Θεού να αγαπά όλους τους ανθρώπους, αλλά είναι αδύνατο να είναι με όλους φίλος, επειδή η φιλία θέλει δύο. Δηλαδή, δεν μπορείς να είσαι φίλος με τον άλλον αν εκείνος δεν το θέλει, αλλά μπορείς να τον αγαπάς, φροντίζοντας, όμως παράλληλα, να παραμένεις ανεπηρέαστος από την ενδεχόμενη αρνητική συμπεριφορά του και έτσι να διασφαλίζεις την εσωτερική σου ειρήνη. Ο άγιος Νεκτάριος όταν πληροφορήθηκε, τότε που βρισκόταν στην Αίγυπτο, ότι κάποιοι τον συκοφαντούν με σκοπό να τον διώξουν, είπε τα εξής αξιομνημόνευτα: «Εγώ τους αγαπώ και είναι αρκετόν ίνα διατηρώ γαλήνην εντός μου».
Όποιος έχει εσωτερική πληρότητα και νόημα ζωής, αυτός είναι όντως μακάριος, αφού κατορθώνει να παραμένει ανεπηρέαστος από την αρνητική συμπεριφορά των άλλων, και επομένως ελεύθερος να αγαπά και να χαίρεται αληθινά την ζωή του.
Πρωτ. π. Γεώργιος Παπαβαρνάβας.
Πηγή: http://www.parembasis.gr
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τῇ ἐπιγνώσει, πᾶσαν ἔλιπες, πατρῴαν πλάνην, καὶ Χριστῷ κατηκολούθησας Χρύσανθε, ᾧ καὶ προσάγεις Δαρείαν τὴν πάνσεμνον, καὶ σὺν αὐτῇ τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μεθ' ἧς πρέσβευε, δοθῆναι τοῖς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, στεφάνους ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον, ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων, τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Ὡς κρίνον χρυσαυγές, τὴν ὀσμὴν εὐσεβείας, ἐμπνεύσας δαχιλῶς, Χρύσανθε Ἀθλοφόρε, πρὸς γνῶσιν σωτήριον, τὴν Δαρείαν ἐφείλκυσας, μεθ’ ἧς ἤθλησας, καὶ τὸν ἀρχέκακον ὄφιν, τροπωσάμενος, πρὸς ἀκηράτους παστάδας, ἀξίως ἐπήρθητε.
Μεγαλυνάριον.
Σύμφρονες ὁμόζυγοι Ἀθληταί, οἱ τοῦ Ζωοδότου, πειθαρχήσαντες τῷ ζυγῷ, χαίρετε ἀπαύστως, Χρύσανθε καὶ Δαρεία, τῆς παγκαλοῦς ἁγνείας, τερπνὰ ἀλάβαστρα.