Ἀπ’ αὐτή τήν αἰτία ὀνομάστηκαν καί οἱ δυό Γραπτοί. Ἐπί δέ τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Ζ’ (836 ἢ 837), ἐξορίστηκαν πάλι στήν Ἀπάμεια τῆς Βιθυνίας, ὅπου ὁ Θεόδωρος πέθανε καί τάφηκε ἀπό τόν ἀδελφό του Θεοφάνη. Ἀργότερα τό λείψανό του μεταφέρθηκε στή Χαλκηδόνα.
Ὁ ἑορτασμός του μᾶς ὑπενθυμίζει πόσους ἀγῶνες κίνησαν οἱ πιστοί, γιά νά διαφυλαχτεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία καί λατρεία. Καί γιά τ’ ἀδέλφια δίνει λαμπρό μάθημα, γιά τό ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτα συγκινητικότερο καί τιμητικότερο, ἀπό τό νά ζοῦν αγαπημένοι και ἀφοσιωμένοι μέχρι θανάτου γιά τή νίκη τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείοις στίγμασι, σεσημασμένος, δῶρον ἔμψυχον, τῷ Ζωοδότῃ, προσηνέχθης θεοφόρε Θεόδωρε· ἀσκητικαῖς δωρεαῖς γάρ κοσμούμενος, ὁμολογίας ἀγῶσι διέλαμψας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τοῦ Χριστοῦ σεβόμενος, πανευσεβῶς τήν Εἰκόνα, διωγμούς ὑπέμεινας, καί κακουχίας καί θλίψεις· ὅθεν δή, Ὀρθοδοξίας ἄγαλμα θεῖον, γέγονας, ὡς ἀριστεύσας κατά τῆς πλάνης· διά τοῦτό σε τιμῶμεν, Ἱερομύστα Πάτερ Θεόδωρε.

Μεγαλυνάριον.
Ὄψει γεγραμμένῃ τυραννικῶς, βίβλος ἔμπνους ὤφθης, ἀναβάσεων ἱερῶν, ἐξ ἧς δωρημάτων, τήν ὄνησιν τρυγῶντες, τούς πόνους σου τιμῶμεν, Πάτερ Θεόδωρε.