Μόλις πληροφορήθηκε ὁ ἡγεμόνας τό γεγονός αὐτό, ἔστειλε ἐκεῖ ἄλλους στρατιῶτες νά βγάλουν τόν Ἅγιο Βλάσιο ἀπό τόν λέβητα. Ὅταν ὅμως καί αὐτοί ἔφθασαν ἐκεῖ καί εἶδαν τό θαῦμα, πίστεψαν στόν Χριστό. Ἔπειτα πῆγε ἐκεῖ καί ὁ ἴδιος ὁ ἡγεμόνας, γιά νά δεῖ τόν Ἅγιο μέσα στόν λέβητα μέ τό βρασμένο νερό. Ἐπειδή δέ, νόμιζε ὅτι τό νερό εἶχε κρυώσει, ζήτησε νά ἀντλήσουν ἀπό αὐτό, γιά νά νίψει τά μάτια του. Μόλις ὅμως ἔκανε αὐτή τήν ἐνέργεια, ἀμέσως τυφλώθηκε καί συγχρόνως ξεψύχησε.
Ἔτσι, ὁ Ἅγιος ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Ἀμέσως ἐπισκέφθηκε τήν οἰκογένειά του καί στή συνέχεια παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Θεό. Ἐκεῖνοι δέ πού κατά τύχη παρευρίσκονταν ἐκεῖ, κατά τήν τελείωσή του, εἶδαν τή μακαρία του ψυχή, πού βγῆκε ἀπό τό στόμα του, σάν περιστερά λευκή καί ἀπαστράπτουσα, καί πέταξε στόν οὐρανό.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx