Φοβούναι οι κοπέλλες που έχουν το ωραίο, ποντιακό κυρίως, όνομα Παρθένα, προς τιμήν της Παναγίας, και το αλλάζουν σε Θένια, Πέρυ, Νόπη, Πόπη και ό,τι φανταστείς, αρκεί να μην αναφέρεται καν η λέξη περί παρθενίας.

Ντρέπεται αν κάποιο κορίτσι στα δεκατρία του έμεινε παρθένος.

Αλλοίμονο στο αγόρι που τολμήσει να πει στην παρέα ότι θέλει να παρθενεύει ή ότι θέλει να μείνει παρθένος γιά να γίνει ιερέας.

Ξέρω παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που έλεγαν κάποια, συγκαταβατικά, ψέματα. Ένας έλεγε πως έχει φιληνάδα μία Μαρία, άλλος ότι δεν κρατιέται, και άλλος άλλα, γιά να μην γίνεται αντικείμενο χλεύης.

Και όμως. Η νεαρή Κικιλία έπεισε τον αρραβωνιαστικό της να μένουν αγνοί.

Και ο Βαλλεριανός έπεισε τον αδερφό του, τον Τιβούρτιο, και αυτός να παρθενεύει.

Να πούμε: αλλάξαν οι καιροί;

Μα είναι δυνατόν; Ποιά χρονική περίοδος μπορεί να συγκριθεί με την κατείδωλη και παμβέβηλη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Με έναν πυρομανή Νέρωνα και έναν σχιζοφρενή Καλλιγούλα;

Και όμως, τότε, έχουμε πολλά νέα ζευγάρια, που ακόμα και παντρεμένοι παρθένευαν.

Οι σημερινοί Άγιοι να ευλογούν όσους αγωνίζονται γιά την μέγιστη αυτήν αρετή.

Η Κυρία Θεοτοκος, η τριπάρθενος, πρό τόκου, εν τόκῳ και μετά τόκον και αιωνίως Παρθένος, να ευλογεί τους νέους και τις νέες που αγωνίζονται να παρθενεύουν.

Και να σκεπάζει τους μονάζοντες, που υποσχεθήκαμε το αγώνισμα αυτό, να αντέξουμε έως τέλους. Αμήν.

Εύχεσθε, αδελφοί, και ευχόμαστε. Αμήν.

Αρχιμανδρίτου Πορφυρίου, Καθηγουμένου Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας

Πηγή:   romfea.gr