Τό μόνο μέρος πού πήγαινε συνέχεια, ἐπειδή ἦταν τυφλή, ἦταν ἡ ἐκκλησία. Ὅταν ἡ μητέρα της δέν τήν εὕρισκε στό σπίτι, ἤξερε ὅτι ἡ Ματρώνα ἦταν στήν ἐκκλησία. Ἀπό τήν παιδική της ἡλικία ἀκόμη, τῆς εἶχε δοθεῖ τό προορατικό καί διορατικό χάρισμα. Γνώριζε τίς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, τά προβλήματά τους, τίς ἀστοχίες τους καί ἔτσι τούς προειδοποιοῦσε καί τούς συμβούλευε.
Ἡ Ὁσία ἐπισκέφθηκε πολλά προσκυνήματα τῆς Ρωσίας. Σέ ἕνα ἀπό τά προσκυνήματά της βρέθηκε μπροστά στόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης, πού τότε ζοῦσε ἀκόμα. Χωρίς νά δεῖ τήν Ὁσία, εἶπε νά ἀνοίξουν χῶρο καί φώναζε: «Ματρώνα, ἔλα ἐδῶ», χωρίς νά τήν γνωρίζει. Καί συνέχισε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης: «Αὐτή θά εἶναι ἡ διάδοχός μου. Αὐτή εἶναι ὁ ὄγδοος στῦλος τῆς Ρωσίας». Ἡ Ἁγία ἦταν τότε δεκατεσσάρων ἐτῶν.
Σέ ἡλικία δεκαεπτά ἐτῶν ἡ Ματρώνα ὄχι μόνο δέν ἔβλεπε, ἀλλά σταμάτησε καί νά περπατάει. Ἔζησε ἔτσι παράλυτη πενήντα χρόνια. Παρόλα αὐτά, ποτέ δέν παραπονέθηκε καί ἔλεγε ὅτι εἶναι πνευματική ἡ αἰτία γιά ὅλα αὐτά πού τῆς συνέβαιναν καί μόνο ὁ Θεός γνωρίζει τίς αἰτίες. Ἔλεγε σέ ἐκείνους πού τήν ἐπισκέπτονταν: «Θά ἔλθει ὁ καιρός πού θά σᾶς βάλουν μπροστά σας ψωμί καί σταυρό, γιά νά διαλέξετε. Θά περάσουμε δύσκολους καιρούς καί ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πρέπει νά διαλέξουμε τόν σταυρό».
Τόν κόσμο πού τήν ἐπισκεπτόταν τόν εὐλογοῦσε, ἔβαζε τά χέρια της πάνω στήν κεφαλή τους καί τούς διάβαζε προσευχές. Στό μέτωπό της, ἀπό τούς πολλούς σταυρούς πού ἔκανε, σχηματίσθηκε λακουβίτσα. Ὁ Θεός τήν ἀξίωσε καί μέ τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας καί ἔτσι πολλούς θεράπευσε καί ὠφέλησε πνευματικά.
Ὁ Ἅγιος Θεός τῆς ἀποκάλυψε πώς πλησίαζε ἡ ἡμέρα τῆς ἐξόδου της ἀπό τόν μάταιο τοῦτο κόσμο. Τρεῖς ἡμέρες πρίν τήν κοίμησή της, ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία της καί τόν ἐνταφιασμό της. Ἡ Ὁσία Ματρώνα κοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό 1952 καί ἐνταφιάσθηκε στό κοιμητήριο τῆς μονῆς τοῦ Δανιήλ.