Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος γιά τίς πολλές ἀρετές του ἔγινε Ἐπίσκοπος τῆς πατρίδος του, τῆς Νισίβεως. Ὡς Ἐπίσκοπος ἔλαβε μέρος στήν Α’ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού ἔγινε τό 325 μ.Χ. στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ἡ Σύνοδος αὐτή καθαίρεσε τόν Ἄρειο, ὁ ὁποῖος δίδασκε πώς ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά κτίσμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἄρειος ὅμως, παρά τήν καθαίρεσή του, ἑτοιμαζόταν νά εἰσέλθει σέ ἕνα ναό, γιά νά λειτουργήσει. Τότε συνέβη τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός:
Ὕστερα ἀπό προσευχή τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου, ὁ βλάσφημος Ἄρειος δέν πρόφθασε νά πάει στό ναό, ἀφοῦ πέθανε ἀπό διάλυση τῶν σπλάχνων του.
Ὅμως ὁ Ὅσιος μαζί μέ τήν ἀκοίμητη εὐσέβειά του διαφλεγόταν καί ἀπό θερμότατη φιλοπατρία. Ὅταν οἱ Πέρσες πολιόρκησαν τήν Νίσιβη, ὁ Ὅσιος συνετέλεσε τά μέγιστα διά τῆς δυνάμεως τῆς πίστεώς του καί τῆς ἠθικῆς ἐπιροῆς του στήν ἀπόκρουση τῶν ἐχθρῶν καί τή διάλυση τῆς πολιορκίας. Διαπρέποντας σέ τοῦτα τά μέγιστα μεγαλουργήματα ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, ἀφοῦ ἔφθασε σέ βαθύτατο γῆρας, κοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx