Μετά ἀπό ὅτι συνέβη, οἱ ἀσεβεῖς ἐκεῖνοι ἄνθρωποι τράπηκαν σέ φυγή. Ἕνας δέ εὐσεβής καί φιλόθεος Χριστιανός πῆρε τήν εἰκόνα μέ φόβο καί εὐλάβεια καί τήν ἔφερε στήν παραλία. Ἐκεῖ, ἀφοῦ προσευχήθηκε θερμά στόν Πανάγαθο Θεό, γιά νά διασώσει τήν εἰκόνα, τήν ἔριξε στή θάλασσα. Ἔτσι ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἔφθασε στή μονή Ξενοφῶντος, γιά νά καταστεῖ στήριγμα καί παρηγοριά τῶν μοναστῶν, ὁροθέτης καί φύλακας τοῦ εὐλογημένου ἐκείνου τόπου.
Ὅταν ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν εἶδε τήν ἁγία εἰκόνα καί ἔμαθε περί τῆς παραδόξου ἐπελεύσεως αὐτῆς διά τῆς θαλάσσης, ἀνήγειρε μέ δικά του ἔξοδα καί πολύ κόπο νέα μεγαλοπρεπέστατη μονή, τήν ὁποία ἀφιέρωσε στόν Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο καί κατέστησε αὐτήν ἀρετῆς φροντιστήριο, ἀσκήσεως γυμναστήριο, ὑπακοῆς καί ταπεινοφροσύνης θεῖο ἐνδιαίτημα, σωφροσύνης κατοικητήριο, μάλιστα δέ ἐλεημοσύνης καί ἀγάπης οἶκο.
Ὁ Ὅσιος διά τῆς διακρίσεως καί τῆς πλήρους ἀγάπης καρδίας αὐτοῦ, ἐφείλκυε πάνω του τή Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτό τόν βλέπουμε νά ἔρχεται εἰρηνοποιός στίς διενέξεις καί στίς προστριβές μεταξύ ὁρισμένων μονῶν τοῦ Ἄθω, πού συνέβησαν κατά τίς ἀρχές τοῦ 11ου αἰῶνος μ.Χ., μέ ἀφορμή ἐδαφικές διαφορές καί καταπατήσεις, στίς ὁποῖες ἔδινε τή λύση ἐπιτυγχάνοντας τήν ἐφαρμογή τοῦ δικαίου καί τήν τακτοποίηση ὅλων τῶν ἐνδιαφερομένων πλευρῶν. Βρίσκουμε δέ καί τίς περίφημες «ἀσφάλειες» αὐτοῦ, δηλαδή τά συμβόλαια ἢ συμφωνητικά, στά ὁποῖα καί σκιαγραφεῖται γλαφυρά τό σοφότατο τοῦ νοῦ του, τό πραότατο τῆς καρδιᾶς του, τό εἰρηνοποιό τῆς διαθέσεώς του, τό δικαιότατο τῆς γνώμης του, ἡ πλούσια καί βαθύτατη μόρφωση καί καλλιέργειά του. Καί ἀπό ὅλους τούς πατέρες ἀπεκλήθη «ὁ δίκαιος».
Ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν, περί τό τέλος τοῦ βίου του, παραιτήθηκε ἀπό τήν ἡγουμενία ὑπέρ τοῦ ἀδελφοῦ του Θεοδώρου καί ἐφησύχαζε ἀναμένοντας εἰρηνικά τήν ὥρα τῆς ἐκδημίας του πρός τόν Κύριο. Ὁ Κύριος τόν ἀνέπαυσε μέ εἰρήνη μεταξύ τῶν ἐτῶν 1018 – 1035.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx