Ἡ φήμη τοῦ διακεκριμένου ἀναχωρητοῦ, ἔφθασε καί στά αὐτιά τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου. Ἦλθε λοιπόν καί αὐτός, τό ἔτος 344 μ.Χ. στόν Παῦλο. Καί τίποτα δέν ἦταν συγκινητικότερο ἀπό τήν συνάντηση τῶν δύο ἐκείνων ἁγίων ἀνδρῶν. Ἄγνωστοι ἕως τότε ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον, ἀντάλλαξαν ἀδελφικότατα ἀσπασμό καί δοκίμαζαν ἀνέκφραστη χαρά, ὅσο διαρκοῦσε ἡ συνάντηση καί συνομιλοῦσαν καί ἐκφράζονταν ὁ καθένας μέ ἐνθουσιασμό γιά τόν ἄλλον καί ταπεινά γιά τόν ἑαυτό του. Μάλιστα ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἀπόρησε πῶς ἔφτασε ὁ Ὅσιος Παῦλος στά ἄβατα τῆς ἐρήμου, ὅπου ἄνθρωπος ποτέ δέν τόλμησε.
Μετά ἀπό μερικούς μῆνες ἐπανῆλθε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Τήν προηγούμενη νύχτα εἶχε κοιμηθεί ὁ Ὅσιος Παῦλος καί δυό λιοντάρια ἔστεκαν κοντά στόν τάφο του, τόν ὁποῖο τά ἴδια μέ τά νύχια τους τόν εἶχαν ἀνασκάψει. Ἐκεῖ καί τόν εἶχαν ἀποθέσει. Ἦταν ἑκατόν δέκα τριῶν ἐτῶν, ὅταν μετέστη εἰρηνικά πρός τόν Κύριο. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐπέστρεψε, φέροντας μαζί του ὡς ἱερό κειμήλιο τό ράσο τοῦ Ὁσίου Παύλου.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τῇ ἐπινεύσει, πρῶτος ᾤκησας, ἐν τῇ ἐρήμῳ, Ἠλιού τόν ζηλωτήν μιμησάμενος· καί δι’ ὀρνέου τραφείς ὡς ἰσάγγελος, ὑπ’ Ἀντωνίου τῷ κόσμῳ ἐγνώρισαι. Παῦλε Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμίν τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τόν φωστῆρα ἅπαντες τόν ἐν τῷ ὕψει, ἀρετῶν ἐκλάμψαντα, ἀνευφημήσωμεν πιστοί, Παῦλον τόν θεῖον κραυγάζοντες· Σύ τῶν Ὁσίων Χριστέ ἀγαλλίαμα.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν Ὁσίων ἡ ἀπαρχή· χαίροις τῆς ἐρήμου, πρωτοπόρος καί οἰκιστής, Παῦλε θεοφόρε, Ἀγγέλων συμπολῖτα, μεθ’ ὧν ἐξευμενίζου, ἡμῖν τόν Εὔσπλαγχνον.