Κυριακὴ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
6 Φεβρουαρίου 2022
Ἀγαπητοί μου χριστιανοί, κάθε φορὰ ποὺ διαβάζεται στὴν Θεία Λειτουργία τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἔχουμε μπροστά μας τὸν ἴδιο τὸν Κύριο νὰ μᾶς ὁμιλεῖ. Αὐτὸς διδάσκει τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ μᾶς προτρέπει νὰ αὐξηθοῦμε σὲ κάθε ἀρετή. Τὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὸν ἐπίγειο βίο του, ἀλλὰ καὶ τὰ πρόσωπα ποὺ τὸν πλησιάζουν, γίνονται γιὰ μᾶς ἀφορμὴ νὰ μάθουμε πῶς θὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Κάθε Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία διαλέγει καὶ ἕνα ξεχωριστὸ ἀγώνισμα, γιὰ νὰ μᾶς ἀσκήσει. Σήμερα μᾶς καλεῖ νὰ ἀγωνισθοῦμε στὰ ἀγωνίσματα τῆς πίστεως καὶ τῆς ταπεινώσεως.
Τὶ εἶναι γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ἡ πίστη; Εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Νὰ τὸν πιστεύουμε ὡς ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μόνο Σωτήρα τοῦ κόσμου. Νὰ ἀποδεχόμαστε χωρὶς ἀμφιβολίες ὅλα ὅσα ἐκεῖνος μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ ὅλα ὅσα μᾶς διδάσκει γιὰ τὴν καθημερινή ζωή. Καὶ τὶ εἶναι ἡ ταπείνωση; Νὰ ἔχουμε συναίσθηση ποιοὶ εἴμαστε καὶ ποιὰ εἶναι ἡ πραγματική μας ἀξία. Νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀδυναμία καὶ τὴν ἀτέλειά μας.
Ὅταν μὲ τὴν ταπείνωση καταλάβουμε πόσο μικροὶ καὶ ἀδύναμοι εἴμαστε μπροστὰ στὸν Χριστό, τότε πιστεύουμε στὴν παντοδύναμη θεότητά του καὶ τηροῦμε πρόθυμα τὶς ἐντολές του. Ὅταν ὅμως μᾶς λείπει ἡ ταπείνωση καὶ ἔχουμε μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, τότε δὲν μποροῦμε νὰ παραδεχθοῦμε τὸν Χριστό ὡς Κύριο, οὔτε νὰ ὑποταχθοῦμε στὸ θέλημά Του. Ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων δείχνει ὅτι ἡ πίστη καὶ ἡ ταπείνωση πορεύονται πάντα μαζί. Ἡ ταπείνωση δείχνει τὴν πίστη καὶ ἡ πίστη ὁδηγεῖ στὴν ταπείνωση. Αὐτὰ τὰ δύο ἀποτελοῦν βασικὰ καὶ ἀπαραίτητα γνωρίσματα τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία θέλει μὲ ἔμφαση νὰ μᾶς τὰ ὑπενθυμίσει. Τὸ περιστατικὸ τῆς Χαναναίας, ποὺ περιλαμβάνει ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἔχει αὐτὸ τὸν σκοπό.
Ἡ Χαναναία εἶναι μία γυναίκα ποὺ γεννιέται, μεγαλώνει καὶ ζεῖ μέσα σὲ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον. Ἔχοντας μία κόρη δαιμονισμένη ἀκούει γιὰ τὸν Χριστό, τόν συναντᾶ καὶ δείχνει μεγάλη πίστη στὸ πρόσωπό Του, ἐπειδὴ ταπείνωση. Σὲ ἀντίθεση μὲ πολλοὺς Ἰουδαίους ποὺ δὲν τὸν πλησιάζουν ἤ τὸν διώχνουν ἀπὸ τὸν τόπο τους, ὅπως οἱ Γαδαρηνοί. Ἡ Χαναναία δείχνει ἐπίσης τὴν πίστη της, ὅταν παραδέχεται τὸν Χριστό ὡς «υἱὸ Δαυῒδ», δηλαδὴ ὡς τὸν Μεσσία, καὶ ζητεῖ νὰ τὴν ἐλεήσει. «Ἐλέησόν με, υἱέ Δαυῒδ. Ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται». Δείχνει ἀκόμη τὴν πίστη της, ὅταν ὁ Χριστὸς φαίνεται νὰ μὴν τὴν προσέχει καθόλου καὶ ἐκείνη ἐπιμένει νὰ τὸν παρακαλεῖ. Κι ὅταν ὕστερα ἀπὸ ὥρα ὁ Χριστὸς ἀπευθύνεται σ'αὐτὴν, τῆς ὁμιλεῖ περιφρονητικὰ. «Δὲν εἶμαι σταλμένος παρὰ στὰ πρόβατα τῆς γενεᾶς τοῦ Ἰσραήλ», τῆς λέει. Ἐκείνη δὲν ὑποχωρεῖ. Κάποιος ἄλλος στὴ θέση της θὰ εἶχε ἀπογοητευθεῖ. Σ ̓ αὐτὸ τὸ κρίσιμο σημεῖο ὁ Χριστὸς τὴ δυσκολεύει ἀκόμη περισσότερο, καθὼς τῆς ἀπευθύνει λόγους πολὺ σκληρούς. «Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξω στὰ σκυλιὰ». Κάθε νέος λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ πιὸ προσβλητικός. Κι ὅμως ἡ Χαναναία, ἀντὶ νὰ ἀπογοητευθεῖ, δείχνει ἀσυνήθιστη πίστη. «Ναί, Κύριε, ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλιὰ τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους». Δὲν πληγώνεται ἀπὸ τὶς προσβολές, οὔτε ἀγανακτεῖ. Μὲ τὴν ταπείνωσή της ἀνεβαίνει πιὸ ψηλά. Ὁ Χριστὸς ὀνομάζει τοὺς Ἰουδαίους παιδιά καὶ ἐκείνη τοὺς ὀνομάζει κυρίους. Τὴν ἴδια ὁ Χριστὸς τὴν παρομοιάζει μὲ σκυλί, ἀλλὰ ἐκείνη δὲν ἀντιλέγει στὸν περιφρονητικό λόγο. Γεμάτη ἀπὸ ταπείνωση, τὸ ἀποδέχεται. Καὶ τὸ πιὸ θαυμαστὸ εἶναι ὅτι αἰσθάνεται ὅτι καὶ σὰν σκυλὶ δικαιοῦται κάτι ἀπὸ τὸ περίσσευμα ποὺ ὁ Χριστὸς δίνει στὰ παιδιά του.
Μὲ αὐτὴ τὴ στάση της ἡ Χαναναία ἀποδεικνύεται πρωταθλήτρια στὴν πίστη καὶ στὴ ταπείνωση. Ξεπερνᾶ ὄχι μόνο τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ὁμιλοῦν μὲ ἔπαρση καὶ αὐθάδεια μπροστὰ στὸ Χριστό, ἀλλὰ καὶ ἐκείνους ποὺ εἶναι κοντά του καὶ δυσπιστοῦν στὸν λόγο Του. Ἡ Χαναναία τέλος κάμπτει τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ θεραπεύει τὴν κόρη της.
Τώρα μποροῦμε νά κατανοήσουμε τὴν αἰτία ποὺ ὁ Χριστὸς τῆς παρουσίασε τόσο μεγάλες δυσκολίες. Ὁ παιδαγωγικός Του τρόπος ὁδήγη-σε τὴν ἴδια καὶ ἀποκάλυψε στοὺς ἄλλους τὴ δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ προκαλεῖ τὸ θαῦμα «Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις· γενηθήτω σοι ὡς θέλεις»
Ἀδελφοί μου, αὐτὴ ἡ δύναμις εἶναι τὸ ζητούμενο τοῦ κάθε ἀνθρώπου μέσα στὴν ἱστορία, προκειμένου νὰ ἰσορροπίσει ἡ ζωή καὶ νὰ ἐξασφαλισθεῖ ἡ σωτηρία. Ἄς ἔχουμε τή βεβαιότητα γιὰ νὰ μὴ χάνουμε χρόνο, ὅτι ἡ πίστη καὶ ἡ ταπείνωση τῆς Χαναναίας εἶναι διαχρονικὰ ὁ κινητήριος μοχλὸς αὐτῆς τῆς δύναμης.
Κυριακὴ Τελώνη καὶ Φαρισαίου (Λουκ. ιηʹ 10 ‐ 14)
13 Φεβρουαρίου 2022
Ἡ παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, μὲ τὴν ὁποία ἀρχίζει ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου, εἶναι ἕνα μάθημα περὶ προσευχῆς. Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι ἡ παραβολὴ αὐτὴ τοποθετεῖται στὴν ἀρχὴ αὐτῆς τῆς περιόδου. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ διάστημα ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς καλεῖ σὲ περισσότερη καὶ ἐντατικότερη προσευχή, μᾶς διδάσκει ταυτόχρονα καὶ πῶς πρέπει νά προσευχόμαστε.
Τὸ πρῶτο ποὺ ὑπογραμμίζει ὁ Κύριος στὴν παραβολὴ εἶναι ἡ σωστὴ στάση κατὰ τὴν προσευχή. Ὁ Φαρισαῖος «σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο». Στάθηκε ὄρθιος. Σὲ μέρος κεντρικὸ καὶ ἐμφανὲς γιὰ νὰ τὸν βλέπουν ὅλοι. Καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται «πρὸς ἑαυτόν». Δηλαδὴ ἀπηύθυνε τὴν προσευχὴ στὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι στὸν Θεό. Σὰν νὰ ἔστησε μπροστά του ἕνα ἄγαλμα ἤ σὰν νὰ βρισκόταν μπροστὰ σ’ ἕνα καθρέπτη, ἄρχισε νὰ προσκυνᾶ τὸν ἑαυτό του ἤ μᾶλλον τὸ εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὁ Τελώνης ἀντιθέτως πῆρε ἄλλη στάση. Στάθηκε μακριά, παράμερα. Δὲν τολμοῦσε οὔτε τά μάτια του νὰ σηκώσει στὸν οὐρανό. Κρυμμένος ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων κτυποῦσε τό στῆθος του καὶ καθὼς προσευχόταν ἦταν συγκεντρωμένος μέσα του.
Αὐτὴ εἶναι ἡ σωστὴ στάση τήν ὥρα τῆς προσευχῆς. Ὁ ἄνθρωπος νὰ στέκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μὲ βαθὺ σεβασμό, μὲ ἅγιο φόβο, μὲ συναίσθηση ἁμαρτωλότητος. Νὰ μὴν ἀφήνει οὔτε τὰ μάτια του, οὔτε τὰ αὐτιά του, οὔτε τοὺς λογισμούς του νὰ σκορπίσουν γύρω του, ἀλλὰ νὰ εἶναι συγκεντρωμένος μέσα του.
Ὑπάρχουν τρία εἴδη προσευχῆς. Ἡ ἱκετευτική, ἡ εὐχαριστιακὴ καὶ ἡ δοξολογική. Ὁ Τελώνης αἰσθανόμενος ἀνάξιος προσευχήθηκε ἱκετευτικά. Ὁ Φαρισαῖος συναισθανόμενος πὼς σὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε, ἐπειδὴ τὰ εἶχε ὅλα, προσευχήθηκε δοξολογικὰ. Μόνο ποὺ δὲν ἦταν εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ ἡ προσευχή του. Οὐσιαστικὰ ἦταν ἕνας αὐτοέπαινος. Μία ὑποκρισία καὶ μία εὐχαριστία στὸν ἑαυτό του. «Σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μὲ ἔκανες τόσο καλὸ καὶ ξεχωριστὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους». Αὐτὸ ἔλεγε. Ἀντίθετα ἡ προσευχὴ τοῦ Τελώνη ἦταν ἁπλὴ καὶ σύντομη. «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Θεέ μου, λυπήσου με τὸν ἁμαρτωλό, ἔλεγε.
Ἡ εὐπρόσδεκτη στὸ Θεὸ προσευχή, εἴτε ἱκεσία εἶναι, εἴτε εὐχαριστία, εἴτε δοξολογία, ἔχει σὰν βασικὸ χαρακτηριστικό της τὴ συντριβή, τὴν ταπείνωση, τὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, καὶ τὴ συγκέντρωση τῆς προσοχῆς μέσα στὴν καρδιά. Ἀλλιῶς καταντᾶ μία συνήθεια, ἕνας τύπος ἤ ἀκόμη χειρότερα γίνεται ἐπίδειξη.
Ἀθωωμένος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν Ναὸ στὸ σπίτι του ὁ Τελώνης καί ὄχι ὁ Φαρισαῖος. Τὸ ἔλεος, τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγαλλίαση τῆς συμφιλιώσεως μὲ τὸν Θεὸ πῆρε ὁ Τελώνης καὶ ὄχι ὁ Φαρισαῖος, ἐπειδὴ ἡ προσευχὴ τοῦ Φαρισαίου ἦταν μία αὐτοδικαίωση, ἐνῶ ἡ προσευχὴ τοῦ Τελώνη ἦταν μία αὐτοκαταδίκη.
«Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν καὶ Τελώνου μάθωμεν τὸ ταπεινὸν ἐν στεναγμοῖς».
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ προσευχή. Ἡ μόνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς δικαιώσει, νὰ μᾶς ἑνώσει λυτρωτικὰ μὲ τὸ Θεὸ καὶ νὰ μᾶς δώσει τὴν ἰσορροπία στὴ ζωὴ καὶ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας
Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου (Λουκ. ιε΄ 11-32 )
20 Φεβρουαρίου 2022
Ἡ παραβολὴ τοῦ ἀσώτου, ποὺ ἀναγινώσκεται σήμερα, χαρακτηρίστηκε ὡς τὸ «εὐαγγέλιο τῶν εὐαγγελίων». Διότι, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι χανόταν ὅλη ἡ ὑπόλοιπη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἦταν ἀρκετὴ καὶ μόνο αὐτὴ ἡ παραβολὴ γιὰ νὰ μᾶς βεβαιώσει ὅτι ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς τῆς ἄπειρης ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Θὰ ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ περιγράψει τὴν ἱστορία τῆς ἀποστασίας τοῦ κόσμου.
Ἡ ἱστορία τοῦ νεότερου υἱοῦ ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν πατέρα τὸ μερίδιό του καὶ ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι σπαταλώντας τὴν περιουσία του καὶ «ζῶν ἀσώτως», ἀποτυπώνει μὲ τὸν πλεὸν παραστατικὸ τρόπο τὴν τραγωδία τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ παραδίδεται στὰ ἁμαρτωλὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Ἡ ἴδια ἱστορία ὅμως φανερώνει καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος περιμένει τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφὴ κάθε ἁμαρτωλοῦ. Περιμένει καὶ τὴ δική μας μετάνοια…
Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος ὅταν ἀναλογίζεται τὴν πολὺ χαρακτηριστικὴ εἰκόνα τῆς ὑποδοχῆς τοῦ ἀσώτου. Τότε ποὺ ὁ σπλαγχνικὸς πατέρας εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ἄσωτο γιό του νὰ ἐπιστρέφει σὲ ἄθλια κατάσταση κι ἔτρεξε, τὸν ἕσφιξε στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸν καταφιλοῦσε μὲ στοργή. «Καὶ δραμῶν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν».
Πόσο μᾶς συγκινεῖ αὐτὴ ἡ ἀνοιχτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ πατέρα! Τέτοια εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μακροθυμεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ περιμένει τὴν μετάνοιά μας. Μᾶς παρέχει πολλὲς καὶ ποικίλες εὐκαιρίες γιὰ νὰ διορθωθοῦμε. Κι ὅταν δεῖ τὴν διάθεση καὶ μόνον ἐπιστροφῆς, ἀφήνει νὰ συναντήσουμε τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης Του. Μολονότι φέρουμε ἔντονα τοὺς ρύπους καὶ τὴν δυσωδία τῆς ἁμαρτίας, ὁ σπλαγχνικὸς Πατέρας, μᾶς ἀγκαλιάζει καὶ μᾶς καταφιλεῖ. Δέχεται τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴ μετάνοιά μας καὶ θυσιάζει τὸ «μόσχο τὸν σιτευτὸ» γιά νά μᾶς τόν προσφέρει στὴν ἱερὴ τράπεζα τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὁ Πανάγαθος Θεός μᾶς ἀναγνωρίζει ὡς ἀγαπημένα παιδιά Του καὶ κληρονόμους τῆς Βασιλείας Του. Ἀλήθεια τί ἄλλο ὑπάρχει στὸν κόσμο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸ ἀξεπέραστο μεγαλεῖο αὐτῶν τῶν δωρεῶν τῆς θεϊκῆς ἀγάπης;
Καὶ μόνο τὸ ὄνομα τῆς παραβολῆς «τοῦ Ἀσώτου» ἑστιάζει τὴν προσοχή μας στὸ πρόσωπο τοῦ νεότερου γιοῦ, ποὺ ἔγινε ἄσωτος καθὼς ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα.
Ὡστόσο ἀξίζει νὰ προσέξουμε καὶ τὸν ἄλλο γιό. Τὸν πρεσβύτερο τῆς παραβολῆς, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ζοῦσε μέσα στὸ σπίτι, οὐσιαστικὰ ἦταν μακριά.
Ὁ πρεσβύτερος υἱὸς ἐξωτερικὰ φαινόταν ὡς πιστὸς γιὸς τοῦ πατέρα καὶ ἀκριβὴς τηρητὴς τῶν ἐντολῶν του. Ὡστόσο τὸ γεγονὸς τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ μικρότερου ἀδελφοῦ του, ἀνέτρεψε τὴν ἐπιφανειακὰ καλή του εἰκόνα. Ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ἐπέστρεψε ὁ ἄσωτος ἀδελφός του, ἀντὶ νὰ χαρεῖ, ὀργίστηκε καὶ ἀρνήθηκε νὰ λάβει μέρος στὸ πανηγύρι. Μάλιστα μὲ ἐπιθετικὸ τρόπο ξέσπασε ἐναντίον τοῦ πατέρα. Καὶ ἐνὼ καυχόταν γιὰ τὴν τυφλὴ ὑπακοὴ στὸν πατέρα «οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον», τὴν ἴδια στιγμὴ ἀντιστεκόταν μὲ πεῖσμα ὄχι σὲ ἐντολὴ ἀλλὰ στὴν πατρικὴ παράκληση καὶ προτροπὴ νὰ μοιραστεῖ τὴ κοινὴ χαρὰ στὸ σπίτι.
Ἴσως μᾶς ξαφνιάζει τὸ πρωτοφανὲς ξέσπασμα ἐγωϊσμοῦ, ζηλοτυπίας καὶ φθόνου τοῦ μεγαλύτερου υἱοῦ. Τὸ πιθανότερο ὅμως εἶναι νὰ ζοῦμε κι ἐμεῖς συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα σὰν αὐτόν. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μεγαλώνουμε μέσα στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ Πατέρα, τὴν Ἐκκλησία. Κι ἐπειδή, ἐνδεχομένως, ἀποφεύγουμε σοβαρὲς παρεκτροπὲς καὶ πιστεύουμε ὅτι ἐφαρμόζουμε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, εὔκολα διαχωρίζουμε τὴ θέση μας ἀπὸ κάθε ἄσωτο νομίζοντας ὅτι εἶναι αὐτονόητη ἡ θέση μας στὸν Παράδεισο. Ἔτσι ἐπαναπαυόμαστε καὶ θεωροῦμε περιττή τὴν μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση, τὴν προσευχή, τὴ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἔμπρακτη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης μας στοὺς ἀδελφούς.
Ἀδελφοί, ἄς παραδεχθοῦμε ταπεινὰ τὴν ἁμαρτωλότητά μας κι ἂς ἀκολουθήσουμε τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας. Εἴτε μοιάζουμε μὲ τὸ νεότερο, εἴτε μὲ τὸν πρεσβύτερο υἱὸ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕτοιμη νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ, ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε πρόθυμοι στὴν προτροπή του καὶ ἕτοιμοι νὰ ἀποδεχθοῦμε τὰ δῶρα Του.
Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Κρίσεως) (Ματθ. κε´ 31-46)
27 Φεβρουαρίου 2022
ΑΓΑΠΗ, ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μὲ τοὺς πνευματικοὺς προβολεῖς της φωτίζει σήμερα τὰ ἔσχατα. Τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Κάνει λόγο γιὰ τὴν ἔνδοξη Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Τότε ποὺ θὰ συντελεσθεῖ ἡ πιὸ μεγάλη δίκη ὅλων τῶν αἰώνων. Τότε ποὺ ἡ ζωὴ κάθε ἀνθρώπου θὰ ἀνακριθεῖ ἀπὸ τὸν δίκαιο Κριτή. Τότε ποὺ «ἑκάστου αἱ πράξεις φανεραὶ γενήσονται» «καὶ τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους δημοσιεύονται».
Ὥρα φοβερή!
Ὅμως ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ κάνει λόγο καὶ γιὰ τὸ κριτήριο βάσει τοῦ ὁποίου θὰ κριθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Καὶ τὸ κριτήριο αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀγάπη.
Ἀκοῦμε τὸν ἀδέκαστο Κριτὴ νὰ λέει πρὸς τοὺς δικαίους: «’Εφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Παρόμοια καὶ πρὸς τοὺς ἀδίκους: «Ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε».
Ἐφόσον πράξατε αὐτὰ τὰ καλὰ σὲ ἕνα ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς μου ποὺ σᾶς φαίνονταν μικροὶ καὶ ἀσήμαντοι, σὲ μένα τὸν ἴδιο τὰ πράξατε. Ἤ, ἀφοῦ δὲν τὰ πράξατε στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀσήμαντους, οὔτε σ’ ἐμένα τὰ πράξατε.
Θὰ κριθοῦμε δηλαδὴ ὅλοι μας μὲ βάση καὶ γνώμονα τὴν ἀγάπη. Τὴν ἀγάπη μας στὸν πλησίον. Στὸν φτωχό, στὸν περιφρονημένο, τὸν ἀδικημένο καὶ ἄσημο.
Σήμερα εἰδικὰ ποὺ οἱ συνθῆκες ζωῆς ἔχουν ὁδηγήσει πολλοὺς συνανθρώπους μας στὴν ἔνδεια καὶ τὴν κάθε μορφῆς ἀνάγκη, δὲν εἶναι ἰδιαίτερα δύσκολο νὰ ἐκδηλώσουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς αὐτούς.
Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἐλάχιστοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ στὶς μέρες μας βοηθοῦν καὶ παραστέκονται στὸν συνάνθρωπό τους.
Χιλιάδες βοηθοῦν στὰ συσσίτια τῶν ἐνοριῶν παρέχοντας ἕνα πιάτο φαγητὸ σὲ τόσους πεινασμένους. Πάμπολοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δίνουν ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχοὺς καὶ παραστέκουν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ὅσους στὶς μέρες μας ἔχουν ἀνάγκη. Τέτοιου εἴδους πράξεις ὁ Κύριος τὶς λογαριάζει. Τὶς παρακολουθεῖ μὲ χαρὰ καὶ τὶς καταχωρεῖ σὰ νὰ ἔχουν προσφερθεῖ στὸ δικό Του πρόσωπο.
Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ὁ Κύριος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ἡ ἀγάπη αὐτὴ ποὺ ἐκδηλώνεται στὸν συνάνθρωπό μας δὲν ἔχει ἀποδέκτη τὸν ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο στὸν ὁποῖο ἐκδηλώνεται ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
«'Εμοὶ ἐποιήσατε», λέγει ὁ Κύριος. Αὐτὰ ποὺ κάνετε στοὺς θεωρούμενους μικροὺς καὶ ἀσήμαντους, οὐσιαστικὰ τὸ κάνετε σ ̓ ἐμένα τὸν ἴδιο. Κοπιάσατε γιὰ τ ̓ ἀδέλφια μου; Γιὰ τὰ πονεμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου ποὺ εἶναι μικροὶ καὶ ἐλάχιστοι στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων; Μὰ ἐγὼ τοὺς θεωρῶ ἀδελφούς μου. Τί τιμὴ ἀλήθεια!
Ἀδελφοί μου, ἡ συγκλονιστικὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι μας θὰ συναχθοῦμε μπροστὰ στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι μακριά. Ἔρχεται. Τὸ πρῶτο κάλεσμά της εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας ἡ ὥρα τοῦ θανάτου μας.
Καὶ τὸ δεύτερο εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ σημάνει τὴν καθολικὴ ἀνάσταση ὅλων καὶ τὴ γενικὴ κρίση κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Τότε ποὺ οἱ πάντες θὰ κριθοῦν μὲ γνώμονα τὴν ἀγάπη τους στὰ πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μας. Πρόσωπα ποὺ ὁ Κύριος ταυτίζει μὲ τὸν ἑαυτό του.
Μακάριοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἐννοήσουν αὐτὴ τὴ μεγάλη τιμὴ ποὺ μᾶς κάνει ὁ Κύριος καὶ θὰ Τὸν ἀντικρίζουν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα στὸ πρόσωπο τῶν ἀδελφῶν του.
Θά 'ναι αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀξιωθοῦν στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους νὰ ἀκούσουν τὸ «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου».
Θά 'ναι αὐτοὶ ποὺ μὲ εἰσιτήριο τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη στὸν πλησίον θὰ γεύονται τὴν αἰώνια ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στὴ Βασιλεία Του. Μακάριοι ὅλοι μας νὰ τὸ ἐννοήσουμε καὶ νὰ ἀγωνισθοῦμε νὰ τὸ ἐφαρμόσουμε.