Ο Περικλής ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας. Όλοι τον θαύμαζαν για την αυτοπεποίθηση και την ευφυΐα του. Όμως είχε μια συνήθεια: πίστευε ότι ένα μικρό ψέμα μπορούσε πάντα να τον βγάζει από τις δύσκολες καταστάσεις.
Στην αρχή ήταν ασήμαντα πράγματα. Έλεγε πως είχε ολοκληρώσει μια δουλειά που δεν είχε καν ξεκινήσει, υποσχόταν πράγματα που ήξερε πως δεν θα τηρούσε και έκρυβε τα λάθη του από τους συνεργάτες του. Κάθε φορά ένιωθε πως είχε γλιτώσει.
Με τον καιρό, όμως, άρχισε να παρατηρεί κάτι παράξενο. Όπου κι αν πήγαινε, μια σκοτεινή σκιά τον ακολουθούσε. Με κάθε νέο ψέμα η σκιά γινόταν μεγαλύτερη και πιο βαριά. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να την δει, μόνο εκείνος.
Σιγά σιγά, η σκιά άρχισε να τον καταδιώκει. Δεν κοιμόταν ήσυχος, απέφευγε τους ανθρώπους που τον εμπιστεύονταν και ζούσε με τον φόβο ότι κάποια μέρα όλα θα αποκαλύπτονταν.
Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσε μόνος του σε ένα πάρκο, συνάντησε έναν ηλικιωμένο άνδρα που καθόταν σε ένα παγκάκι.
«Γιατί αυτή η σκιά δεν με αφήνει ποτέ;» τον ρώτησε ο Περικλής.
Ο ηλικιωμένος τον κοίταξε στα μάτια και του είπε:
«Δεν είναι η σκιά σου. Είναι οι αλήθειες που φοβήθηκες να πεις. Κάθε ψέμα αφήνει ένα σημάδι στην ψυχή. Όσο το κρύβεις, τόσο μεγαλώνει.»
Τα λόγια αυτά τον συγκλόνισαν. Την επόμενη μέρα ο Περικλής συγκέντρωσε τους συνεργάτες του, παραδέχτηκε τα λάθη του και ζήτησε ειλικρινά συγγνώμη. Ήξερε ότι ίσως έχανε την εμπιστοσύνη τους, όμως προτίμησε την αλήθεια από το να συνεχίσει να ζει μέσα στον φόβο.
Δεν ήταν όλοι πρόθυμοι να τον συγχωρήσουν. Όμως όσοι έμειναν δίπλα του είδαν έναν άνθρωπο που είχε το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του.
Καθώς έφευγε εκείνο το βράδυ, κοίταξε πίσω του. Η σκοτεινή σκιά είχε εξαφανιστεί. Είχε απομείνει μόνο η φυσική του σκιά, φωτισμένη από το φως του ήλιου.
Η εμπιστοσύνη χτίζεται με την αλήθεια και γκρεμίζεται με το ψέμα. Όσο δύσκολο κι αν είναι να παραδεχτούμε τα λάθη μας, η ειλικρίνεια είναι αυτή που μας χαρίζει γαλήνη και πραγματική αξιοπρέπεια.