Ένας παππούς είχε δύο εγγόνια. Κάθε απόγευμα, όταν γύριζαν από το σχολείο, τα περίμενε στο παγκάκι της αυλής.
Το ένα παιδί έτρεχε πάντα πρώτο και άρχιζε να του διηγείται τους βαθμούς του, τα μετάλλια, τις επιτυχίες του.
Το άλλο καθόταν δίπλα του σιωπηλό. Μερικές φορές είχε αποτύχει, άλλες φορές είχε κάνει λάθη και ντρεπόταν να μιλήσει.
Ένα απόγευμα ο παππούς άνοιξε τα χέρια του και αγκάλιασε πρώτα το δεύτερο παιδί.
Το πρώτο απόρησε.
-«Παππού, γιατί σήμερα αγκάλιασες πρώτα εκείνον;»
Ο παππούς χαμογέλασε και απάντησε:
- «Γιατί εσύ ήρθες να μου δείξεις όσα κατάφερες. Εκείνος ήρθε να μου εμπιστευτεί όσα τον πονούν.»
Έμειναν και οι δύο σιωπηλοί.
Και τότε ο παππούς είπε κάτι που δεν ξέχασαν ποτέ:
«Οι άνθρωποι αγαπιούνται πραγματικά όχι όταν δείχνουν την δύναμή τους, αλλά όταν τολμούν να δείξουν την αλήθεια της καρδιάς τους.»
Από εκείνη την ημέρα, τα δύο παιδιά κατάλαβαν πως η πιο μεγάλη νίκη δεν είναι να φαίνεσαι τέλειος, αλλά να μην φοβάσαι να είσαι αληθινός.
Γιατί η καρδιά που δεν κρύβεται, βρίσκει πάντα μια αγκαλιά να την χωρέσει.